در ذهن یک کویر...

بی آبی زمین!

قانون خلقت است..!!

ای صمیمی ای دوست !

                     گاه بیگاه

            لب پنجره خاطره‌ام می آیی

                                      ای قدیمی

                                                 ای خوب !

 تومرا یاد کنی یا نکنی

              من به یادت هستم

                             آرزویم همه سر سبزی توست

        دائم از خنده لبانت لبریز

                                                           دامنت پر گل باد .

اخطار برای فاطمه جان :  رجوع شود به کامنت.

مطمئن باش که مهرت نرود از دل من  

مگر آن روز که در خاک شود پیکــــــر من

آتش عشـــــــــق پس از مرگ نگردد خاموش

چون که گـــــــــــــــــورم بشکافند ز عین می بینند

ز خاکستر عشقم باقیست آتشی سرکش و سوزنده هنوز

یادگاری ز عشــــــــــــــــقی سوزان که هست گرم و فروزنده هنـوز

واي، باران؛ باران؛
شيشه پنجره را باران شست.
از دل من اما،
چه کسي نقش تو را خواهد شست؟
من شکو فائي گلهاي اميدم را در روءياهامي بينم،
و ندائي که به من مي گويد:
"گر چه شب تاريک است
دل قوي دار،
سحر نزديک است"
از گريبان تو صبح صادق، مي گشايد پر و بال.
تو گل سرخ مني، تو گل ياسمني
تو مثل چشمه نوشين کوهساراني
تو مثل قطره باران نو بهاراني،تو روح باراني
تو چنان شبنم پاک سحري؟
- نه، از آن پاکتري.
تو بهاري؟ نه،-بهاران از توست.
از تو مي گيردوام، هر بهار اينهمه زيبايي را.
گل به گل،سنگ به سنگ اين دشت
يادگاران تواند.
رفته اي اينک و هر سبزه و سنگ
در تمام در و دشت سوکواران تواند.
در دلم آرزوي آمدنت مي ميرد
رفته اي اينک،اما آيا باز بر مي گردي؟
چه تمناي محالي دارم خنده ام مي گيرد!
در ميان من و تو فاصله ها ست.
گاه مي انديشم،
-مي تواني تو به لبخندي اين فاصله را برداري!
تو توانائي بخشش داري.
دستهاي تو توانائي آن را دارد؛
-که مرا، زندگاني بخشد.
وتو چون مصرع شعري زيبا،
سطر برجسته اي از زندگي من هستي.

نمی دانم تو می دانی که من بی تو بهاران را نمی خواهم ...

نمی دانم تو می دانی که من بی تو درخت خشک پاییزم ...

که باران را نمی خواهم ........................

وجودم از وجودت آب می خواهد ...

و من بی تو ..............

پریشانم.....

عشـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ      ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــق

 يعنــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ   ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــي

عشق يعني دل سپردن در جنـــــــــــــ*ـــــــــــــــ*ــــــــــــ*****ــــــــــــــــــــ**ــــون

عشق يعني در دل ديوانه، خـــــــــــــــــــ*ـــــــــــ*ـــــــــ*ـــــــــــــــــ*ــــــــــــــــ**ـــــون

عشق يعني اشک چشم عاشقــــــــــــــــــــ*ــــــ*ــــــــــــ*ــــــــــــــــ*ـــــــــــــــــ**ــــــي

خنده ي معشوقه ي نالايقـــــــــــــــــــــــــــ*ـــــــــــــــــــ*****ـــــ********ـــــي

عشق يعني رفتن از شهر نگـــــــــــــــــــــــــــــــــ********ــــــــــــــــــــــــــــار

با دو چشم تر به سوي روزگــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ*ــــــــــــــــــــــــــار

عشق يعني بي وفايي هاي يـــــــــــــــــــــــــــ********ــــــــــــــــــــار

عشق يعني سالها در انتظـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ*ـــــــــــــــــــار

عشق يعني جان سپردن بيــــــــــــــــــــــ********ــــــــــن راه

عشق يعني قطره هاي اشــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــک وآه

عشق يعني لاله هاي مرده رنـــــــــــــــــــــــــــگ

عشق يعني دل سپردن بَهر سنـــــــــــــگ

********************

***************

***********

*******

*

عقل پرسید که دشوارتر از مردن چیست

عشق فرمود فراق از همه دشوارتر است

اي درخور اوج! آواز تو در كوه سحر، و گياهي به نماز.

غم ها را گل كردم، پل زدم از خود تا صخره دوست.

من هستم، و سفالينه تاريكي، و تراويدن راز ازلي.

سر بر سنگ، و هوايي كه خنك،‌و چناري كه به فكر،

و رواني كه پر از ريزش دوست.

خوابم چه سبك، ابر نيايش چه بلند، و چه زيبا بوته

زيست، و چه تنها من!

تنها من، و سر انگشتم در چشمه ياد،‌ كبوترها لب آب.

هم خنده موج، هم تن زنبوري بر سبزه مرگ، و شكوهي

در پنجه باد.

من از تو پرم، اي روزنه باغ هم آهنگي كاج و من و ترس!

هنگام من است، اي در به فاز، اي جاده به نيلوفر

خاموش پيام!

*****

سهراب

اینم به خاطر صبا خانوم گل، امیدوارم خوشتون بیاد.

خــنــده ات طـرح لـطـيـفـيست كه ديدن دارد
نــاز ِ مــعـشــوق دل آزار خــريـــــــــــــــــــــــــــــــدن دارد
فــارغ از گــله و گــرگ است شباني عـاشــــــــــــــــــــــــــــق
چـشـم سـبـز تـو چه دشــتيست! دويـــــــــــــــــــــــــــــــــــدن دارد
شـاخـه اي از سـر ديوار بـه بيرون جستـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه
بوسه ات ميوه ي سرخيست كه چيـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدن دارد
عـشـق بـودي وَ بـه انـديـشـه سـرايت كـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــردي
قـلب با ديــدن تــو شـــور تـپيــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدن دارد
وصــل تـو خـواب و خـيـال است ولي بـاور كــــــــــــــــــــــــــــــــن
عـاشـقـي بـي سـر و پــا عـزم رســيـــــــــــــــــــــــــــدن دارد
عــمــق تــو دره ي ژرفــيـست مـرا مي خوانــــــــــــــــد
كـسـي از بـين خــودم قـــصـد پـريــــــــــــــدن دارد
اول قــصـه ي هـر عـشق كـمي تـكـراريسـت!
آخـر ِ قـصــه ي فـرهـــــــــــــــــــــــــــاد

 شـنيـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدن

دارد...............................

..............................

.....................

..............

.........

...

آنگاه که..........

تقصير دلم چيست، اگر روي تو زيبا ست ...

حاجت به بيان نيست که از روي تو پيدا ست...

 من تشنه ي يک لحظه تماشاي تو هستم...

 افسوس که يک لحظه تماشاي تو رويا ست.

تو را گم کرده ام امروز

و حالا لحظه های من ...

گرفتار سکوتی سرد و سنگینند.

و چشمانم ...

که تا دیروز به عشقت می درخشیدند

نمی دانی چه غمگینند!

چراغ روشن شب بود ...

برایم چشم های تو

نمی دانم چه خواهد شد ...

پر  از دلشوره ام

بی تاب و دلگیرم ...

کجا ماندی که من بی تو ...

هزاران بار در لحظه میمیرم!

.................................................................................................................

دریا
در جاهایی که عمیق‌تر است
به زمین عاشق‌تر شده.

من اینگونه فهمیده‌ام 

راز ته نشستن
در چشم‌هایت را.

.................................................................................................................

در نهانخانه ی جانم، گل یاد تو، درخشید
باغ صد خاطره خندید،
عطر صد خاطره پیچید،

تو، همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت،
من همه، محو تماشای نگاهت.

من به سیبی خوشنودم
و به بوییدن یک بوته بابونه
من به یک آینه ، یک بستگی پاک قناعت دارم.

زندگی رسم خوشایندی است.
زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ،
پرشی دارد اندازه عشق.
زندگی چیزی نیست ، که لب طاقچه عادت از یاد من و تو برود.
(سهراب سپهری)

گفتی منو دوست نداری ، گله ای نیست

بین منو عشق تو ولی فاصله ای نیست

گفتم کمی صبر کن ، گوش به من کن 

گفتی که نه باید بروم حوصله ای نیست

پرواز عجب عادت خوبیست

ولی حیف

تو رفتی و دیگر اثر از چلچله ای نیست ...

گفتی که کمی فکر خودم باشم و آن وقت

جز عشق تو در خاطر من مشغله ای نیست

رفتی خدا پشت و پناهت به سلامت

بگذار بسوزد دل من مسئله ای نیست

...

بين دوست داشتن و عشق ورزيدن فرق زيادي است.

در دوست داشتن تعهدي وجود ندارد!

عشق ورزيدن تعهد است.

به همين علت است كه مردم زياد راجع به عشق حرف نمي زنند

لحظه ها، تنها لحظه هاست که در خاطر ما می مانند، تمام بودن ما برای این لحظه هاست. لحظه هایی که خنده حتی فرصت نفس کشیدن را هم به ما نمی دهد و صورتمان پهن و سرخ می شود و از حال می رویم. لحظه هایی که گریه به سراغمان می آید و قطره های اشک به داد صورت گرد گرفته مان می رسند و چه درخششی دارند چشمان بعد از باران!
آن لحظه ها ناگاه می آموزیم بر پاهای لرزان خود اعتماد کنیم و دست از دیوار برداریم و فقط دست در دست کسی بگذاریم که دوستش داریم. آن لحظه ها که بذر اندیشه ای عصیانی درونمان جوانه می زند، ریشه می دواند، شاخه می افشاند ما را تا آ ن بلندی می برد که به آن سوی دیوار بایدها و نبایدهای موهوم سرک بکشیم و ناگاه عطر باغ آن سوی دیوار سرمستمان کند و چه لحظه با شکوهی است انتخاب میان
ماندن و درماندن
یا
پریدن و رهیدن
و آنگاه دویدن، دویدن تا تنفس باد، تا تلألو آب، تا طلوع باران و مهمان خورشید شدن در گذرگاه پرترانه نسیم و در انتظار مسافری ماندن، مسافری که او نیز روزی از آن درخت بالا خواهد رفت و به این سوی دیوار خواهد پرید.
او که بر گرمای وجودش خورشیدها رشک می برند و راز نهفته در دستانش را فرشتگان آسمان هم نمی دانند. رازی که آن را فقط با دستانی در میان خواهد نهاد که
" عشق را رعایت کنند " ، " انسان را رعایت کنند "

حسِ غريبي است دوست داشتن.

وعجيب تر از آن است دوست داشته شدن...

وقتي مي‌دانيم کسي با جان و دل دوستمان دارد ...

 ونفس‌ها و صدا و نگاهمان در روح و جانش ريشه دوانده ؛ به بازيش مي‌گيريم هر چه او عاشق‌تر ، ما سرخوش‌تر، هر چه او دل نازک‌تر ، ما بي رحم ‌تر .

 تقصير از ما نيست ؛ تماميِ قصه هايِ عاشقانه، اينگونه به گوشمان خوانده شده‌اند

ای جدایی تو بهترین بهانه ی گریستن، بی تو من به اوج حسرتی نگفتنی رسیده ام

ای نوازش تو بهترین امید زیستن، در کنار تو، من ز اوج لذتی نگفتنی گذشته ام